Welkom op deze weblog, in eerste instantie bedoeld voor het kindje wat in mijn buik zat. Ik was zwanger van de 2e. Helaas kregen we op 18 januari te horen dat het vruchtje met 8 weken en 3 dagen gestopt was met groeien. We werden van onze roze wolk gegooit en stonden ineens weer met beide benen op de grond. Het gebeurt zoveel om je heen en dan ineens is het te dicht bij!
Na een week wachten liet het vruchtje niet los en is het onder narcose weggehaald.

In eerste instantie wilde ik stoppen met deze weblog, maar omdat ik via het surfen bij mede lotgenoten terecht ben gekomen en veel aan hun verhalen had heb ik nu zoiets van ik ga door met schrijven.

Het troost namelijk echt als je weet dat je niet de enige bent!

Jep, ik ga stoppen met deze weblog. Ik heb het heel leuk gevonden om hem bij te houden, alles is uitgeprint en ga ik koesteren in een mooi doosje. Ik heb het heerlijk gevonden om me hier te kunnen uitleven, om van me af te schrijven. En het mooie aan een weblog is dat je dan geweldig lieve reacties krijgt van vrienden maar maar ook van lotgenoten.

Bedankt!!

Het is niet niks om een miskraam mee te moeten maken, het is wel heel bizar eigenlijk. Eerst baar je een gezonde zoon en een volgend zwangerschap gaat mis.
Maar we zijn positief we zullen doorgaan! En hopen dit nooit meer mee te maken.

Liefs van mij

Nog steeds pijn in m’n rug en buik, alhoewel die pijn in m’n buik verschoven is naar pijn in m’n bot van m’n rechterbeen dat uitstraald door m’n hele bovenbeen. (snap jij het nog?) ikke niet.
Morgen ga ik weer een nieuwe afspraak maken bij de huisarts.

Ik wil me weer fit voelen… komt vast wel weer. Ik blijf gewoon positief.

De rugpijn en de buikpijn zijn twee verschillende dingen volgens mijn huisarts.
De pijn in m’n buik is op de plek van m’n blinde darm. Het is geen blinde darm ontsteking want anders zou ik wel anders piepen van de pijn.
Wat het wel is weten we nog niet precies. Ik heb nu medicijnen om m’n darm verlichting te geven.
Hopelijk gaat de pijn weg.

Rugpijn moet ik nog even mee wachten omdat de dokter eerst die pijn in buik weg wil hebben.
Ik mag hier pijnstillers voor innemen mocht het te erg worden.

Gister was een spannende dag, ik heb al een tijdje behoorlijk pijn in m’n onderbuik en dacht laat ik het ziekenhuis eens bellen om dit te vragen.
Het was niet goed zei ze en vroeg of ik smiddags even langs wilde komen.
Ojee dacht ik, misschien zijn ze wel een stukje vergeten weg te halen met de curretage.
Huilend belde ik m’n manlief op en die kwam gelijk naar huis. Ik zag mezelf alweer onder narcose gaan om het vergeten stukje weg te halen.

Toen manlief eenmaal thuis was heb ik ook even lekker een potje gejankt (zouden dit eindelijk mijn verwerkingstranen geweest zijn?) voelde wel lekker hoor potje janken.

Om 15:40 uur konden we terecht. Gelijk een inwendig onderzoek (erg leuk altijd NOT) en een inwendige echo. Had nog nooit een inwendige echo gehad en was blij dat ik een vrouwelijke gyn had. Alles was goed! M’n baarmoeder was mooi schoon en ze zei dat deze zich alweer goed aan het op bouwen was. M’n eierstokken zagen er ook mooi uit. Zegt ze kijk hier liggen alweer 3 eitjes. En daar ook 2. Het voelde fijn te horen dat er alweer eitjes klaar lagen voor de volgende ronde. Het voelde helemaal fijn dat alles gynocologish gezien goed in elkaar zit daarbinnen.

Maar waar komt die pijn in m’n buik dan vandaan?
En m’n rug, want daar heb ik al pijn sinds we in amerika op vakantie waren.
Morgen heb ik een afspraak bij de huisarts.

JOEPIE m’n zaakje ziet er in ieder geval goed uit!! En vooral JOEPIE… ik heb eitjes!!!
Geen paaseitjes natuurlijk

Gister weer begonnen met werken, moet je zeggen dat ik met een heel dubbel gevoel naar m’n werk ging. Ene kant erg veel zin, want ik heb verschikkelijk leuk werk.
Andere kant wist ik dat ik geconfronteerd zou worden met de miskraam.

En ja het laatste zag ik dus erg tegen op, ten eerste las ik de overdracht waarin stond dat ik niet kwam werken omdat het hartje van het beebje niet klopt. En dat ik ging afwachten op een spontane miskraam. En dan lees je ook dat er contact met me is geweest en dat ik hoop binnen 1 a 2 dagen gecureteert te worden. pfff was wel ff slikken.

In de overdracht van m’n eigen groep stond een stukje dat ze een dag voor de echo een gesprek hadden (de bewoners aan tafel) over de baby van mij. Het is vast een meisje en ze gaat Sophia heten. De dag erna zouden de bewoners dus horen dat het hartje niet klopt. Bizar.

Bewoners waren erg lief voor me, ik kreeg bijna van iedereen een hele dikke knuffel en van 1 bewoonster een bos tulpen (mijn lievelingsbloemen!!)
Op het nivo voor mensen met een verstandelijke beperking heb ik mijn verhaal gedaan. En dit ging me redelijk goed af. Ook gezegd dat we het over een tijdje toch weer gaan proberen om een nieuwe baby te maken. Dit vonden ze een goed plan.

Een andere bewoonster vond het zo zielig voor het baby’tje, haar moest ik uitleggen dat het nog niet echt een baby’tje was. Dat er nog geen armpjes en beentjes aan zaten en dat ze ook nog niet kunnen zien of het een jongentje of meisje was. Maar het bleef zielig voor het baby’tje. Tja…

Ik had een slaapdienst en toen ik vanmiddag erg moe naar huis reed met toch weer een beetje pijn in m’n buik was is blij dat ik weer aan het werk ben.

Ja eigenlijk wel goed, geloof ik, alhoewel het nu allemaal pas een beetje tot me door begint te dringen. Het is net of ik de afgelopen weken in een soort van droom zit en maar niet wakker kan worden. Ik wou dat die wekker eens ging.

Ik wil weer dingen gaan ondernemen, maar ben zo moe, als ik in de spiegel kijk zie ik een zombie. En zie ik aan m’n eigen gezicht dat het hele gebeuren me geraakt heeft.
Ook zitten er nog zwangerschaps hormonen in m’n lichaam, die er hopelijk snel weer uit zijn.
M’n buik is ook nog steeds zwanger en dat geeft soms rare situaties, gister werd me nog gevraagd door oude kennisen: ben je weer zwanger? (dat deed pijn!) Ik wil de 5 kilo die ik in deze 12 weken ben aangekomen kwijt! Ik wil m’n buik kwijt. Ik wil mezelf weer zijn.

De afgelopen tijd heb ik veel contact gehad met meiden die in het zelfde schuitje zitten. Het geeft wel een soort van troost dat ik niet de enige ben die dit is overkomen.
Ik heb dan ook het gevoel dat ik voorlopig moet doorgaan met deze weblog, ik vind het namelijk heerlijk om bij lotgenoten te lezen en geloof me er zijn er meer dan je denkt.
En ik denk dat zij het ook heerlijk vinden om bij mij zo af en toe te komen lezen.

Er berust een soort taboe op miskramen al komen deze heel veel voor, 1 op de 10 vrouwen krijgt er mee te maken of zelfs meerdere malen mee te maken.

Morgen gaat mijn manlief weer aan het werk en sta ik er alleen voor, de dagen gaan weer worden zoals ze waren. Manlief aan het werk en ik als mama van het kleine mannetje thuis of onderweg, want ik heb weer zin om leuke dingen te gaan ondernemen. Oja omdat we eraan toe zijn hebben we een vakantie geboekt van 11 dagen. We gaan in maart lekker naar Lanzarote. manlief mee, zoonlief mee en Zon, zee en RUST.

Liefs van mij

Hier ben ik weer eventjes, ten eerste iedereen maar dan ook iedereen die met ons mee heeft geleeft dmv mailtjes, kaartjes, berichtjes en telefoontjes ontzettend ontzettend bedankt. Dat heeft heel goed gedaan!

Hoe zijn we gister gevaren:
s’morgens om 7:00 uur moest ik twee tabletten vaginaal inbrengen om de baarmoedermond zacht te maken. En ook mocht ik nog een slokje water drinken. Om 9:00 uur moest ik me melden in het bronovoziekenhuis in Den Haag. Eerst nog even bloed geprikt voor de bloedgroep. Ben namelijk 0 negatief wat inhield dat ik zowiezo een prik met anti D zou krijgen.
Van de operatie was nog onduidelijk of half 11 of half 1 moest en toen ze het na ging vragen bleek het pas rond 2 uur te worden AAAHHH dacht ik maar met een flinke stapel boekjes en mijn manlief in de buurt kwam ik goed de tijd door.
Om een uur of half 12 kreeg ik wat bloedverlies (kwam door die vaginale pillen en kon geen kwaad). Ik was er erg rustig onder met de weet dat het kon gebeuren.

Om 1 uur vroeg ik of ze al een preciese tijdstip konden geven, wat bleek ik mocht me uitkleden, operatieshort aan en moest de pijnstillers (2 paracetamol en 2 andere pilletjes om wat rustiger te worden innemen) mocht met een slok water want ik had me toch een dorst en honger maar dat is een ander verhaal haha (ik en zonder ontbijt… ik en geen eten dat kan niet hoor).

Het ging ineens zo snel dat ik eventjes de controle verloor en besefde van nu moet ik naar de OK. Dat het vruchtje weggehaald werd daar had ik vrede mee, maar hoe zou ik een operatie overleven, vooral een narcose jak eng… en toen mijn man niet verder mee mocht en afscheid van mij moest nemen kwamen m’n tranen. Tjeetje ik wilde niet huilen maar ze kwamen gewoon. Ik werd op de OK super goed opgevangen, wat een super mensen Allemaal zo lief, er werd nog verteld wat er precies ging gebeuren en toen kreeg ik de narcose, we hebben nog wel even gelachen om mijn gevoel voor humor ik was namelijk zo verbaasd dat er zoveel mensen om me heen stonden dat ik vroeg: blijven jullie er allemaal bij? ze zeiden ja… ik zei gezellig! Ook vroeg ik de dokter het allemaal voorzichtig te doen omdat ik nog meer kindjes wil. Ik zei ik heb het al eens voor elkaar gekregen maar hoe doe ik dat dan weer? Waarop de anasetist zei: gewoon Ctrl C en Ctrl V… de artsen keken elkaar aan en snapte het niet, de anestestis zei dat leg ik straks wel uit. ik zei maar dan krijg is zowiezo weer een jongentje. Waarop hij moest lachen. Toen vroeg hij nog hoe val je altijd in slaap, ik zeg schaapjes tellen. En toen zei ik… ik voel het al en weg was ik.
Ik weet dat ik droomde voordat ik wakker werd, m’n ogen gingen ineens open, klaar wakker was ik weer. Ik dacht hey m’n sokken heb ik nog aan! Hihi ik vroeg om een boekje! (dat verzin je toch niet!)
Al met al was ik iets minder dan een uur in slaap. De ingreep duurde zo’n 15 minuten denk ik.
Ik voelde me goed na afloop en mocht al snel weer terug naar m’n eigen kamer.
Daar was mijn mannetje weer.. hij zegt wat zie jij er goed uit.. ik zeg: zo voel ik me ook (je verzint het niet). Kreeg lekker koppie thee, boterhammetjes want ik had met toch een reuze trek. Daarna vroeg ik of hij een mars voor me wilde halen want ik had nog meer honger, hij moest het wel ff vragen waarop de verpleegkundige moesten lachen, tuurlijk mag ze een mars.
En toen kwam de dokter vertellen dat alles goed was gegaan. Ik had er zelf ook een goed gevoel bij, nu was het vruchtje echt uit m’n buik, nu was ik niet meer zwanger van iets wat niet meer leeft. Nu kan ik het echt een plekje gaan geven.

Na 7 uur in het ziekenhuis doorgebracht te hebben mocht ik naar huis.
Thuis lekker m’n kindje geknuffelt (DOET GOED! ik kreeg heel veel kusjes) En daarna gelijk m’n bedje ingedoken en heb me laten verwennen met ijs! (toberone ijs!! mjummie!)

De curretage viel mij echt voor 100% mee. Het is triest dat je dit als vrouw (ook als man van vrouw) mee moet maken, maar het leert je ook wel om van alle kleine dingen in het leven te genieten. Te genieten dat je verder gezond bent, dat je een lieve man hebt, al een gezonde zoon en zelfs genieten als het buiten ijs koud is en de zon schijnt! Het aller aller belangrijkste in dit leven is genieten van de kleine dingen. Ieder mens heeft tegenslagen in z’n leven, grote en kleine, maar laten we met z’n alle genieten van de mooie momenten in het leven. Laten we elke dag nemen als een geschenk!

Het gekke is na deze zwangerschap ben ik gelukkiger dan ooit! Dit kindje was niet voor ons bestemd en dat is jammer, maar we weten ook dat we nu ineens 7 kinderen willen en dat het gaat lukken

Liefs van mij

(mensen die mij kennen weten ook dat ik dit wel overleef omdat ik een sterke vrouw ben )

Tja hoe begin je met schrijven als je in de positie bent waarin ik nu zit. Ik heb zoiets van ik moet toch even m’n hart luchten en ik weet dat ik dat hier kan. Ik weet ondertussen ook dat andere mensen die het zelfde mee maken veel hebben aan verhalen over dit onderwerp.
Het geeft toch een soort van troost als je weet dat je niet de enige bent.
Zelf heb ik de afgelopen dagen veel verhalen gelezen van vrouwen die hetzelfde zijn overkomen. Het is te bizar voor woorden hoeveel een miskraam voor komt!!! Ik schok me rot wat ik allemaal las! 1 op de 10 vrouwen maakt dit mee!! 1 op de 10!! dat is veel!! Dat is heel veel en daar sta je niet bij stil als je zwanger bent. Tot je ineens bij die 1 op de 10 hoort. Dan is de roze wolk van het zwanger worden en het zwanger zijn, ineens niet zo roze meer.

De afgelopen dagen, tja hoe beleef je die, dat is onbeschrijvelijk. Het is net of je in een soort van roes zit. Voor ons kleine heerlijke mannetje gaat het leven gewoon door dus hebben we met hem mee gehobbeld naar muziek op schoot cursus, naar kids playground. En hebben we onze dingen gewoon gedaan. (alhans gewoon? als je mij vraagt wat ik allemaal bewust heb meegemaakt dan weet ik het niet meer) automatische piloot heet dat volgens mij. In de hoop dat het vruchtje vanzelf los laat. (dus niet)

Heb gister mijn huisarts gebeld, die heeft het ziekenhuis gebeld en hier konden we vanmiddag terecht. Een hele middag ziekenhuis achter de rug. Met vragenlijsten, echo, bloeddruk meten, hartslag van mij deed het gelukkig nog en ook m’n longen waren goed.
Dus adviseerde de gynacoloog in opleiding dat ik nog een weekje kon wachten!

WAT???????? dat meent u niet? vandaag zou ik 12 weken zwanger zijn, het zit er al 4 weken levenloos in en wij moeten nog een weekje wachten?
O dat klinkt beter.
morgen ochtend om 9:00 uur worden we in het ziekenhuis verwacht voor een curretage.

(zie er opzich niet zo tegenop, maar ben wel bang, ben een held op sokken hoe dat heet, hou niet van ziekenhuizen en alles wat er bij komt kijken)
Ben wel opgelucht dat we niet langer hoeven te wachten, dat we het na morgen een plekje kunnen geven, het kunnen gaan verwerken want zeg nou zelf… we zaten eerst op die roze wolk.
En zijn er nu van af gedonderd……..

Vanmiddag stond de echo, en deze dag zal ik nooit meer vergeten.
Het hartje van het kleine friemeltje was met 8 weken al gestopt met kloppen. Het was wel heel bizar om dit te horen en te zien.
Ze deed het echo apparaat op m’n buik en in eerste instantie zagen we helemaal niks. Mijn gevoel zei toen al: Niet goed.
Het werd bevestigd toen ze zei; ik begin me nu toch wel zorgen te maken. We zagen opeens wel een heel klein boontje van 1,75 cm maar zonder hartslagje.
Het is net of je dan in een soort droom zit, net of het je het meemaakt maar er zelf niet bij bent.
Het kleine friemeltje in m’n buik was niet voor ons bestemd en verder………Ja hoe verder? voorlopig zit het nog in m’n buik, en is mijn hele lichaam nog zwanger. Als het goed is moet het zelf los gaan laten. Maar het kan ook nog zijn dat dit niet het geval is en dat ik naar het ziekenhuis moet.

Op dit moment nog heel onwerkelijk, ik had mijn collega’tje gebeld die deze week haar ongeboren vruchtje heeft laten weghalen omdat het hartje ook niet klopte. We waren precies even langer zwanger en bij alle twee is het hartje met 8 weken gestopt. (Bizar he!)

Gelukkig heb ik veel steun aan mijn lieve mannetje, die heeft gelijk vrij genomen. En ook heb ik heel veel aan m’n kleine mannetje. M’n dreumesje zonder hem had ik behoorlijk in de put gezeten.
Want stel je voor dat dit gebeurt bij een eerste kindje. (moet je toch ook niet aan denken)

Ik red het wel dat weet ik zeker. Ik ga mijn weblogjes uitprinten en bewaren samen met de echofoto.

Klein friemeltje… voor altijd ben je in ons hart en ik weet zeker dat je veel lol en plezier zult hebben bij je opa Ster (doe je hem de lieve groetjes).
.. LUF YOU…..